مـوســم قـربـانــی جــان آمــده         امتحــان از بهــر خلقــان آمــده

جـان به قربــان رخ جـانـان کنیم         نفس سرکش را غل و زندان کنیم

دل به سوی کعبه و سبحان کنیـم      تربتـش را سرمه ی چشمان کنیم

بر رخ ابلیـس ملعــون سنـگ زنیم       سنـت پـاک خلیـل را چنگ زنیم

دل ز آب زمـزمــش روشــن کنیم         پیرهـن پاکـی و اخلاص تن کنیم

تیــغ ایمـان را نهیم بر فرق نفـس        غیر نیکـــان این نمی آید ز کـس

بگذریم از پاره ی تـن چون خلیـل         تا که گردیم بهر رحمان بی بدیـل

یا چو اسماعیل شویم منقاد دوست     نبرّد تیـغ جهد حلقـوم و پوست

گر که خواهی سربلنــد گردی اسد       چون ذبیـح اله تو دوری کن ز بـد

اسداله تعالی رودی